احساسات من ( سروش ناجی ) از قلم آقای بابا برای کلاس دوست داشتنی

از آن روزی که نرم و شاد و خندان                    نهادم پای خود را در دبستان
گذشته ست ، چهار سال و نه ، ماهی                   در آن غمگین هم بودم ، گاهی
لباسهامان بشد یک شکل و یک رنگ                و من گشتم از این نظم عجیب ، منگ
کلاس ها هم ، همه یکدست و بی روح               نبود هیچ درب مهری ، باز و مفتوح

                                                     * * *
گذشت سه سال و من گفتم : خدایا                    ندارد مشکل ما ، چاره آیا ؟ !
چرا باید به فکر بیست باشم                              نمی خواهم ! کمک کن نیست باشم !
که ناگه چشم من افتاد یه هویی                         به یک درب عجیب ، درب کشویی !
کمی از لای در را ، وا نمودم                               خودم را تا به گردن ، جا نمودم

                                                      * * *
عجب جایی ، عجب رنگی ، چه بویی !                تو گویی در کنار باغ و جویی !
به هر گوشه بدیدم فکر تازه                              که با عشق و محبّت چاره سازه
کشیدم حسرت و کردم صبوری                        و طی شد ، چهار سالی ، زور زوری !
که تا در این بهشت جاودانی                              نمودم راه خود ، ای یار جانی

                                                      * * *
در این جا هر چه بود ، مهر و وفا بود                 کنار درس خواندن ، نکته ها بود
حضور همدلی ها بود و خنده                             نمودم کینه ها را خوب رنده !
اگر هم از کسی رنجور بودم                              به زحمت ساعتی را دور بودم
چه مدت ها که با « احسان » و « حیدر»                بماندم منتظر در پشت دفتر 

                                                     * * *
اس ام اس های زیبای « هنرمند »                       چه آسان گریه را می کرد لبخند
از آن فتح دهولی ، مرد تاریخ                            که می زد با سبیل هایش به من سیخ  
و از « سید علی » این یار دیرین                         که حتی قهرهایش بود شیرین
و از پای  شکسته ی  « مهذب »                          که  بود در اوج  دانش بس مؤدّب
« بمانی » که  پس از هر امتحانی                         بگفت ترکید  مخم  ای  کاش  بدانی
و از نقّاشی های  ناز « صدری »                           که  بودند گوشه ای  از راز صدری
« کمالی » « جعفری » « ایمن شهیدی »                 « معین » خان و « غلامی » و « حمیدی »
و از « صالح نیا » « بیژن» « سعیدی »                  که  دادند از محبت ها  نویدی
« علوی » با  دو چشمان  نجیبش                        و « مهدی یار»  و هجران غریبش
و از « مشرف » و « اسلامی »  و « شاپور»               « توحیدی »  هم صدای « اسماعیل پور»
و « اصغرزاده » «  نیک ذات » و « مجرد »            و شوخی های  زیبای  مجرد
کتک های فراوانی  که « طوسی »                       ومن هی میزدیم  بعدش روبوسی

                                                   * * *
از این مجموعه ی زیبا خدایا                              چگونه دور مانم ،  یا خدایا
آهای درب کشویی یاریم کن                           نگاهی تو ، به اشک و زاریم کن
تو که راه نجاتم ، یاد دادی                                به لبهام  قدرت فریاد دادی
تو که با صبرومهروهمزبانی                               همه اسرار خوبی ها ، بدانی
کمک کن تا که دربی  چون تو باشم                  کمک  کن  تا زتاریکی رها شم
کمک کن تا به گوشریز مغزان                       بخوانم  نغمه های  ناب باران
کمک کن تا کلاسی چون تو زیبا                        بسازم  روزی از عمرم به دنیا

                                                       سال 88/89  ـ « سروش و آقای بابا »